Bizden Zarar Gelmez

Daha çok küçükken garip gelmeye başlamıştı bu dünya… İnsan, ölüm, tanrı, tanımlar, kavramlar, düzen, kurallar… ve geri kalanlar. Ya böyle olmasaydı bunlar? Ya daha değişik olsalardı? Yine de aynı şekilde mi olurdu her şey? Olayları kavrayışımız, yorumlayışımız… Aynı mı kalırdı? Peki ya olmasaydı tüm bunlar? O zaman ne var olurdu? Hiçbir şey?

Daha çok küçükken hayallere dalmıştım… Tanrı rolüne soyunmak, mutlu bir hayat, mutlu insanlar, ölümsüz bir dünya -kötülüklerden uzak-… Hayaller büyükse, varılan yer de bir o kadar büyüktür… İmkansız mı? Bu düşüncem bile değişti… Bir şey 1 ise 0 olamaz, 0 ise 1 olamaz… Sadece bilgisayarda ve fiziktedir derdim… En değişmez o ikisidir derdim.. İmkansız yoktur derdim… Şimdi ise, bir dolu imkansızla uğraşıyorum…

Daha çok küçükken hatalarım başlamıştı… İnsanları karşılık beklemeden severek. Bana kazık atsalar dahi, onları affederek. Beni hiç umursamasalar bile onları umursayarak. Herkesi kendim gibi görerek… “Ben yapmazdım, hmmm o da yapmaz.”

Daha çok küçükken başlamıştı her şeyi düşünmem… Her konuşmadan önce, her işlemimden önce, her hareketimden önce… Söylenecek bir kaç kelime için, beynimde onlarca diyalog hazırlamak… Ve çoğu zaman konuşmayı kaçırmak, zamanı geçirmek. “Zaman yetersiz!” değil, yapılacak gereksiz işlemim çok…

Şimdi fark ediyorum hiç değişmediğimi… Ha 5 yaşındaki ben, ha 20 yaşındaki ben… Gıdım fark yok işleyiş olarak. Değişemem, elimde değil…

Bir hikaye yazsam? İçinde sen, ben; biz ve diğerleri… Ve bu yazdığım hikaye hayal gücümden fırlayıp gerçeğe dönse bir anda. Biliyorum, çok zor gerçekte yaşamamız… Ama bir defa olsa hayallerimden çıkıp, gerçeğe dönüşse? Bir film gibi sahte bir gerçek değil; bir hayat gibi yaşanılan bir gerçek. Ve oyun olmasa bu gerçek, hayatın olması gerektiği gibi…

Bir evren yaratsam? İçinde sen, ben; biz ve diğerleri… Mutluluk eksik olmasa gerçek yaşamlarımızda… Ölümler olmasa, hüzünler, özlemler, ayrılıklar olmasa… Her şey istediğimiz gibi olsa. Çalışsak… Yorulsak… Terlesek… Ama hep kazansak. Sonsuzluğun sonuna kadar gitmeyi başarsak…

Biliyorum… Çok şey istiyorum…

Neden böyleyim son günlerde? Durgun, yorgun, bezgin, bıkkın… Beynimin içi patlayacak gibi ağrıyor. Pek bir şey de beceremiyorum, düşünemiyorum son günlerde… Hala hayal kurabiliyorum; ancak hala canlandırma yapamıyorum beynimde. Az yemek, az hayata katılma ve az düşünme… Hadi ilk ikisini anlıyorum da, sonuncusu neden? Böyle değildim, düşünmediğim tek an yok denecek kadar azdı; beynimde tartışmalar yapar, orada en uçuk testleri gözlerdim…

Aslında biraz da baskı var üstümde galiba. Yapmam gereken siteler, vermek zorunda olduğum tüm dersler, yüksek tutmak zorunda olduğum dersler ve söylenmesi gereken en azından bir kaç kelime, “merhaba” ile başlayan. Bu kadar mı zor tüm bunlar? Oysa ben bütün gün yatmayı yeğliyorum, ki rüyalarım da pek eğlendirici değil. Ah, kendimi bir toparlayabilsem… Dağıttım her yana kendimi; saldım, bıraktım her şeyi… Her şeye rağmen eskiden bir şeylerin ucundan tutardım… Umudum vardı bazı şeylerle ilgili; tek sorun umut mu?

Yok ettiğiminin şehrinde tıkılı kaldım… Hiç sevmediğim, sevemediğim bir yer burası… Bir kaç iyi arkadaş, onlar da olmasa ne yapardım? Geri kalan her şey gereksiz ve boş benim için… Belki o bir kaç kelimeyi söyleyebilsem, bir kişi daha eklenir o bir kaç iyi arkadaşın yanına…

Felix qui potuit rerum cognoscere causas. Çoğunu anlasak yeter mi şanslı olmak için? Yoksa her şeyi mi anlamak gerekir? Yaşadıklarımdan, pek de yeterli olmadığını gördüm de… Yanılmış olamazlar değil mi? Ama yoruldum da bilgi koşuşturmasından, beynimi zorlamaktan…

Fraus latet in generalibus. Niye kimse bana inanmıyor, ben normal değilim, dediğimde? O genellemenin içine alınmaktan nefret ediyorum, anlayın artık şunu… Ben yapamam, ben yaparım; ama öyle yapamam, böyle yaparım… Çok mu zor bunu anlamanız? İlla sizin gibi mi olmalıyım? Herkes farklı olmalıdır, ki gelişim anca böyle sağlansın…

Ira furor brevis est. Her zaman kızgınım ben demek ki… Hmmm… Arada bir beynimin ön kısmını kullanamadığım oluyordu; ancak tamamiyle bu yetiden kopuk olduğumu bilmiyordum… Gerçekten sürekli kızgın mıyım ben? Birisi cevaplasa şu sorumu…

Nullum magnum ingenium sine mixtura dementiae fuit. Normalsen anlayamazsın ki çoğu şeyi… Normalsen, her şey olağan, normal gelir… E o zaman ilginç bir şey kalmaz… Ama ya fazlaca delilik katılmışsa? O zaman ne olur? Bunu bir düşünmem gerek…

Odi profanum vulgus et arceo. Kafa adammış şu Horatius… Acaba bir tek bu konuda mı uyuşuyoruz ki? Adam haklı, ben de haklıyım… Benciller, bir çoğu… Aptallar, bir çoğu…

Quem di diligunt adolescens moritur. Yeni doğan bebeklerin ölümlerinin sebebi anlaşıldı demek ki…

Quidquid latine dictum sit, altum viditur. Fizik-Matematik-Felsefe neden bugüne kadar çok derinmiş gibi geldi sanıyorsunuz ki? İşte bütün mesele bu cümlede anlatılmış…

Ubi dubium ibi libertas. İşte anlatmaya çalıştığım buydu yıllardır… Dogmalık varsa, beyne ihtiyaç yoktur, bir koyun gibi güdülürsünüz… İnsan beyni, eğer sorgulama yoksa neden var ki o zaman? Lütfen anlayın artık bunu…

Veritas odium parit. Evet, kesinlikle bu yüzden nefret ediyorum ve yok etmek istiyorum…

non compos mentis. Kesinlikle…

Doğru… Kime göre, neye göre? Neden kimisi bu doğrudur derken, bir başka kimler bu yanlıştır diyor? Neden bu kadar önemli bir kavram, bu kadar değişken? Bazen kendi içimde bile çelişiyorum, sebebini bilmiyorum… Bazen fikrim değişiyor, doğru dediğime yanlış ya da yanlış dediğime doğru diyorum; bazen ise sadece bir sürelik karmaşıklık sonrasında doğrum doğru, yanlışım yanlış kalıyor… Her şey o kadar iç içe geçikki, bazı zamanlarda aşırı zorlanıyorum çözümlemekte. Her şeyin basit bir işleyişi olmalı; ama nedir bu beynimdeki zorlanma ve işlerin karmaşıklaşması? Soru üstüne daha yeni sorular, sanki hiç bitmeyecek ve hiç durmayacak gibi devam ediyor. Durduramadığım, hayal dünyasında uçan bir beyin. Birisi yardım etmeli bana artık, daha fazla dayanamıyorum…

Bir şeyler yapıyorum.. Doğru mu? Bilmiyorum… Niyeyse pek de umursamıyorum artık. Kafamı boşaltmak istiyorum, biraz olsun. Biraz olsun uzaklaşmak istiyorum dertlerden, düşüncelerden. Ancak o zaman doğru ve yanlışı rahatlıkla ayırt edebileceğimi düşünüyorum. Belki yanılıyorumdur, bilmiyorum… Daha fazla üzülmek, acı çekmek istemiyorum; bugüne kadar yeterince çekmedim mi?

Doğru… Gerçekten doğru mu? Bu arada, aklıma gelmişken… Neydi bu kuarklar arasındaki garip çekim kuvvetinin sebebi?

Oysa sadece bir geyikti… Nereden bilebilirdim her şeyimin bulanık kalacağını? Bir gün kendim görecektim her şeyi, bir şeye ihtiyaç hissetmeden. Dünya’ya bir çerçeveden bakmak… Ne kadar geniş bir açıyla bakılabilir ki bu şekilde, her zaman sanal görüntüyü görüyorsan?

Belki ben çok karamsarım, bilmiyorum. Sadece normal olmak istemiştim senelerdir. Normal bir beden, normal bir göz, normal bir beyin, normal bir hayat… Boş bir kürenin içindeyim, yalıtılmış halde. Ne ileriye gidebiliyorum, ne düşebiliyorum, ne geriye gidebiliyorum. Tam merkezde öylece duruyorum. Bir uçtan diğer uca geçişen fikirler; ancak göremiyorum hiç birini, çok bulanıklar.