Ne zaman gülsen
İçimde karanlık ölüyor
Lafta kalıyor gerçeklik
Avazı çıktığı kadar haykırıyor kalbim
Yalın birkaç kelimeyi
Öbür insanlar yok oluyorlar
Sen yanımda iken
An‘a dönüşüyor zaman
Keskince soluyor evren
Eğer ki üzgün isen
Son‘a yaklaşıyor ruhum
Aniden umutsuzca
Görsem o güzel yüzünü
Kenetlenir gözlerim
An ve an işler beynime
Kimilerine gözükmeyen
En yalın detayları
Monoton sesler susup
Akar gözlerimden sessizce
Korunan melodiler duyulur
Kozmos’un derinlerinden
Son hayaller gerçekleştiğinde
Dünya‘m kurtulur yalnızlıktan
Kanayan yaralarım iyileşir
Başkalaşır tüm algım
Harflerin anlatamadığını
Hiçbir zorluk olmadan anlatır
Kalem tutmamış gözlerim
Hani son nefesini hiç düşünmeden
Kedere aldırmadan yaşar ya insan
Kızgınlıkları unutur hep umut içinde
Hani sonunu hiç bilmeden
Sevilir ya kişisel Mükemmel’ler
Sana nasıl anlatsam başka?