Ölüm geldi yeniden
Kalbimden çıkamayan acısıyla
Göz yaşlarım akmıyor
Gözlerim de durgun
Düşünemiyorum, anlayamıyorum
Sebebi ben miyim?
Sanki kalbim oynuyor benimle
Sanki nefret etmemi ister gibi
Sebebi ben miyim?
Nefes alamıyorum
Sanki atmosfer dışında
Boşlukta nefessizim
Yaşayamıyorum
Sebebi ben miyim?
Bir döngü içinde sanki kalbim
Dayanamıyorum
Her geçen an
Daha fazla ölüyorum
Sebebi ben miyim?
Bir cezaya mı çarptırıldım?
Neden her seferinde aynı sonuç?
Çok mu safım, inanıyorum kalbime?
Belki bir kural bu
Ya da engel hayatıma getirilmiş
Bilmiyorsun bunların hiçbirini
Ne duyuyorsun ve görüyorsun
Ne de öğreneceksin
Ben yine kendi cehennemimi yarattım
Sana hiç zarar vermeden
İçinde yanmam için
Güzel bir düşsün beynime
Var olamayacaksın gerçekte
Ben bende öldüm
Beynim yaşasa da düşlerde
Ben katlanamıyorum yaşama
Sebebi ben miyim?
bir gerçekti geçmişte
yok oldu bir düş içinde
katlanamamıştı olanlara
suçlu bir tek o muydu…..
Suçlu yoktur bazen olan olanlarda,
suç olanlardır, yaşananlardir
yeşeren hatali umutlardir
talihsizliğe yakarışın anlasilamamis,
hüzünlü dokusunun portresi karanlık sayfada
ve yok zararı kendinden başkasına
Suçlu aramak neden ki? Sebep her zaman suç değildir.. İnsan her zaman dolambaçlı kelimelerin arkasına saklanmamalı değil mi? Bazen açık konuşmalı, bulmacalarla donatmamalı yazdıklarını.. Evet, evet.. Öyle.